باز من آمده ام

باز با درد و خروش از ره دور آمده ام

باز بیمار و خرام.مست و جنون آمده ام

روز نوروز شده

آمده فصل بهار

دل من باز ترا مي جويد

دل من عشق ترا مي گويد

من ندانم كه كيم

كه بودم يا چه شدم

من فقط ميدانم

بي خود و مست تر و رسوايم

باز كن پنجره را

باز من آمده ام

چه کسی میداند که سر انجام چه ها خواهد شد؟

ما همه انسانیم!

و برای هدفی آمده ایم

ما همه آمده ایم

 تا بگوییم سخن از عشق و محبت به چه کس؟

به همه!

تا که آباد کنیم میهن خود

تا که برباد کنیم دشمن خود

       *      *       *

این چه روزیست کی ها میدانند؟

این همان روزیست

که همه جمع شدیم

برویم عهد کنیم

پی اهداف خودمان همه یکدست رویم

       *      *       *

ما همه رفتنی ایم

یادتان باشد همگی رفتنی اند

پس چه چیز است به جا می ماند؟

همگی میدانند!

خاطره هاست......

قشنگی٬نازنینی٬دل فریبی

به شهر عاشقان رسوا ترینی

ببوسم آن لبان لاله گونت

که کردی رام من را٬در کمینی

                                                               ۲۹/۸/۱۳۸۷

دو چشم مست تو افسانه من

کـمنــــد زلــف تــو زولانـه مـن

بـده بوسه بـرایـم شـوخ زیبـا

شوی سرتاج ملک و خانه من

                                           ۲۹/۸/۱۳۸۷

روز عيد

آخر رسيـد عيـد،كجـاست آن نـگار من

آن كوكب درخشنـدۀ شـب هـاي تار من

آمد زمان دیدن روی و وصال و یار

آيـا شـود كـه يـار من آيـد كنـار مـن؟

ياران چو عيد گشته همه همدمي كنند

مارا ببين چو غم شده اين بـار يـار من

با وعده هاي يار خود هر بار زنده ام

آن وعـدۀ وصـال كجاست اي بهار من

چشمم براي ديدن رويش در انتظار

آيد نـگار خـوب رويـم بر مزار مـن؟

تو شهریار مگو سخن از کیف و کان عشق

سـوزد دل شـكستـه پر داغ دار مـن

                                                         ۷/۷/۱۳۸۷  

   عروس کهکشان

ساز و نوا رفته است،سوز و بلا مانده است                                

                                                 درد دل شکسته ام بی تو به جا مانده است

وای به حـال این دل ام بی تو به درد مشکلم                                     

                                                 سوی من آ گر تو را مهر و وفا مانده است

نـالـۀ نـای و نـی شــنـو، نـالـۀ درد من شــنـو                                     

                                                  گر تو ستمگری کنی روی ریا مانده است

یـا به هـزار نـاز هـا، یـا به هـزار عشـوه هـا                                      

                                                  پیش من آمدی ولی جز تو جفا مانده است

ای تو بهار گُل فشان، ای تو عروس کهکشان                                      

                                                  سوی من آ دوان دوان،دل به فدا مانده است

خود برسان به شهریار تا که ز غم رها شود

گر سر سوزنی به تو مهر و وفا مانده است

                                                                                    ۲۹/۲/۱۳۸۷

پرستوی عاشق

تو گر وفا بکنی آخرش صفا باشد

وگر جفا بکنی آخرش بلا باشد

منم پرستوی عاشق که پر زنم از شوق

تو گر نگاه نکنی بر منش عذا باشد

منم که عشق تو را با هزار درد آن

خرم به جان و دلم چون دلم گدا باشد

دل شکسته من پر زه آه و ناله شده

به داد دل نرسی آخرش تبا باشد

تو شهریار همه اش سوز و ساز بی جا کن

اگر دوباره رسد معجزه از خدا باشد

                                                         ۱۰/۲/۱۳۸۷

آهنگ دل

کس نیست به درد دل من گوش کند

مارا به محبتی در آغوش کند

دل سوخت به حسرت نگاهش لیکن

او رفته چرا مرا فراموش کند

من وصل ز او خواهم او گوید نه

او هیچ نداند که دلم جوش کند

پروانه صفت چو دور او گشتم دوش

با رفتن خود نور دیده خاموش کند

در حسرت دیدن دو چشمش هر روز

دل نوش کند همیشه خون نوش کند

دل تازه سروده است برایش شعری

دل را به دو چشم ناز مدهوش کند

                 ۱/۲/۱۳۸۷

شوخ فراری

ای جان جهان تابم ای دلبر مستانه

معبود منی جانا در کعبه و بت خانه

من عشق تو را جویم من وصل تو را پویم

رندانه سخن گویم ای دلبر فرزانه

دیوانه صفت هر سو فریاد و فغان دارم

در هر دو جهان گشتم از عشق تو افسانه

مخمور دو چشمت من عمریست بتا گشتم

سرگشته و سر گردان میخانه به میخانه

گر سر رود و جانم در راه تو ایمانم

هر گز نشوم ای جان از عشق تو بیگانه

با عشق تو مشورم با یاد تو مسرورم

من مستم و مغرورم ای شوخ بیا خانه

قصۀ عشق

تویی عشقم تویی قلبم تویی آن ماه و پروینم

تویی آن عشق پر ارزش تویی آن یار دیرینم

تویی عقلم تویی هوشم تویی امید فرداها

بمیرم آن چنان روزی که بی یاد تو بنشینم

تویی آن نرگس زیبا تویی آن لالۀ حمرا

تویی عطر آقاقی ها که شب آیی به بالینم

تویی دردم تویی درمان تویی جانم تویی جانان

زعشقت زنده هستم تا تو باشی یار شیرینم

به شهر عاشقان تو شهریار عشق من هستی

زهجر روی تو ای نازنین بسیار غمگینم

انتظار

رفتی گل همیشه بهارم نیآمدی

یک شب چه شد که باز کنارم نیآمدی

کی تار و پود این تن پر آرزوی من

رفتی و لحظۀ تو نگارم نیآمدی

دایم به یاد روی تو چشمم در انتظار

ای انتظار و صبر و قرارم نیآمدی

هر شب خیال روی تو در خواب با من است

روزی برای سید و شکارم نیآمدی

ای شهریار جان و دلم ای بهار حسن

رفتی چرا تو باز کنارم نیآمدی